Dit is voor velen het echte zeilen: goed aangekleed de strijd aangaan met de elementen. Beeld uit de afgelopen weekeinde gevaren Hans Horrevoets Memorial. foto's Ramon Mangold/het fotoburo ;Kees Horrevoets: 'Alleen maar zeilen.'

Dit is voor velen het echte zeilen: goed aangekleed de strijd aangaan met de elementen. Beeld uit de afgelopen weekeinde gevaren Hans Horrevoets Memorial. foto's Ramon Mangold/het fotoburo ;Kees Horrevoets: 'Alleen maar zeilen.'

ZEILEN - 33e editie Organisatie: WSV Biesbosch (Drimmelen) Wedstrijddata: 2 november 2008, 23 november 2008 14 december 2008, 11 januari 2009, 1 februari 2009, 1 maart 2009, 22 maart 2009, reserve: 29 maart 2009 Starttijd eerste groep: 11.30 uur Aantal aangemelde boten: 55 Parkoers: hangt af van de wind.

Start en finish Drimmelen Als de zomer op zijn einde loopt, kijkt Kees Horrevoets alweer uit naar de herfst en de winter. "Dan gaan de potten, pannen en het serviesgoed uit de kastjes. Dan gaan je het water op om alleen maar te zeilen", zegt de Madenaar over het fenomeen dat winterzeilen heet.

Zondag staat in Drimmelen de eerste uit een serie van zeven winterwedstrijden op het programma. "Lange tijd waren wij samen met Scheveningen de enige plaats waar in de winter wedstrijden werden gevaren. Inmiddels hebben veel meer mensen het ontdekt en kun je op veel meer plaatsen deelnemen aan winterzeilwedstrijden", zegt Jan Hooijmaijers, de organisator en wedstrijdleider van de 33e jaargang van de Drimmelse wintercompetitie.

Zeilen is een zomersport. Zon op het voordek, in de korte broek aan het roer en de mooie vrouwen in bikini langs de kant.

Hoe anders is het in de winter. De kou is overal en dik aangekleed trotseert de bemanning de elementen. Het is zeilen voor de echte mannen. "En ook voor de echte vrouwen", vult Kees Horrevoets lachend aan.

Horrevoets en Hooijmaijers weten wat winterzeilen zo leuk maakt: de wind. "Die is doorgaans prettiger in de herfst en de winter", zegt Horrevoets. "In de wintermaanden kun je beter spelen met die wind", vult Hooijmaijers aan.

Daarnaast is er dat onmiskenbare gevoel dat zeilen van oudsher het gevecht met de elementen is. "Boven windkracht zeven gaan we echter het water niet op", zegt Hooijmaijers. De kans op overboord slaande bemanningsleden en schade aan zeilen en boot is dan te groot.

Maar toch. "In de winter kun je toch een beetje beter je grenzen opzoeken. Je gaat het water op met een bemanning van wie iedereen weet wat er van ze gevraagd wordt. Het zijn mannen en vrouwen die niet bang zijn," weet Horrevoets.

Hij mag 513 kilogram aan bemanning meenemen. "Ik benut het liefst iedere toegestane kilo lichaamsgewicht." Daarmee kan hij spelen op het water. Niet met het dode gewicht van potten en pannen. "Van dat spul gaat er zeker 100 kilo uit na de zomer."

Tegen de kou kun je volgens Horrevoets kleden. Hooijmaijers legt uit hoe: "Thermosokken, thermo-onderbroek, daaroverheen een spijkerbroek en stevige trui en daar weer overheen een zeilpak. Als het hard werken is aan boord, zweet je peentjes."

Bij het uitzetten van de parkoersen, gaat hij daarom uit van zoveel mogelijk actie. "Veel kruisen en veel boeien ronden, houdt in dat je hele bemanning veel moet werken. Van die lange rechte stukken, waarop je niets hoeft te doen, krijg je het echt koud."

Het favoriete rondje is een soort criterium voor de deur van Drimmelen. Hooijmaijers: "Lekker veel draaien en keren en leuk voor de mensen die koffie zitten te drinken in de cafés en restaurants langs het water."